Herkese merhabalar efenim,
Orhan Pamuk’un aynı adlı romanından uyarlanan Masumiyet Müzesi, Netflix’te yayınlanmasıyla birlikte hem edebiyat okurlarını hem de yeni izleyicileri ikiye bölen bir yapım haline geldi. Romanın ağır, içe dönük ve detaycı atmosferini ekrana taşımak zaten başlı başına cesur bir karardı. Dizi ise bu zorluğun altından yer yer başarıyla kalkarken, yer yer de metnin ruhuyla mesafeli bir ilişki kuruyor.
Dizinin en güçlü tarafı kuşkusuz dönem atmosferi. 1970’lerin ve 80’lerin İstanbul’u; kostümler, mekan tasarımları ve müzik seçimleriyle oldukça etkileyici bir şekilde yansıtılmış. Nişantaşı’nın burjuva hayatı ile daha mütevazı mahalle kültürü arasındaki sınıfsal fark, görsel dil üzerinden net biçimde hissediliyor.
Kamera kullanımı ve renk paleti, nostaljik ama romantize edilmemiş bir İstanbul sunuyor. Bu anlamda yapım, romanın melankolik dokusunu yakalamayı başarıyor.
Hikâyenin merkezinde Kemal’in Füsun’a duyduğu, zamanla takıntıya dönüşen aşkı var. Dizi, Kemal karakterini biraz daha “empati kurulabilir” hale getirmiş gibi görünüyor. Oysa romanda Kemal’in rahatsız edici yönleri daha çıplak bir şekilde sunuluyordu. Bu tercih, izleyici kitlesini genişletmek adına yapılmış olabilir.
Füsun karakteri ise dizide daha güçlü bir portre çiziyor. Romanın bazı yerlerinde edilgen görünen Füsun, ekranda daha bilinçli ve kendi arzuları olan bir karaktere dönüştürülmüş. Bu değişiklik özellikle günümüz izleyicisi açısından daha dengeli bir ilişki dinamiği yaratıyor.
Roman, detaylara ve nesnelere yüklenen anlam üzerinden ilerleyen bir anlatıydı. Sigara izmaritleri, tokalar, küçük objeler… Hepsi bir hafıza mekânının parçalarıydı. Dizi ise doğal olarak görselliğe yaslanıyor ve bu “nesne hafızası” temasını daha sembolik bir düzeye indiriyor.
Bu noktada kitapla bağı güçlü olan izleyiciler için eksiklik hissi oluşabilir. Ancak romanı okumamış bir izleyici için hikâye daha akıcı ve dramatik bir yapı sunuyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder