Herkese merhabalar efenim,
Türk sinemasında psikolojik gerilim türü çok sık karşımıza çıkmasa da, Ümit Ünal imzalı Evcilik filmi bu alanda oldukça çarpıcı ve rahatsız edici bir örnek sunuyor. 2018 yapımı film, adını masum bir çocuk oyunundan alsa da, izleyiciyi karanlık ve sarsıcı bir ruh hâlinin içine çekiyor.
Film, birbirini seven ve birlikte yaşayan Dilara ve Onur çiftinin ilişkisine odaklanıyor. Dışarıdan bakıldığında sıradan ve mutlu görünen bu ilişki, zamanla güç dengeleri, bastırılmış duygular ve psikolojik manipülasyonlarla örülü bir hâl alıyor. “Evcilik” oyunu, burada yalnızca bir metafor değil; aynı zamanda çiftin ilişkisindeki rollerin, kontrolün ve sınırların sembolü olarak karşımıza çıkıyor.
İlişkideki masum başlangıç, zamanla yerini rahatsız edici bir gerilime bırakıyor. Seyirci, kimin kurban kimin fail olduğunu sorgularken, film bilinçli olarak net cevaplar vermekten kaçınıyor.
Evcilik, adının aksine sıcak ya da masum bir hikâye anlatmıyor. Aksine, izleyiciyi rahatsız eden ama düşündüren bir anlatım sunuyor. Film bittikten sonra bile akılda kalan sorularıyla, ilişkiler üzerine yeniden düşünmeye itiyor.
Kimi izleyici için fazla karanlık, kimi için ise son derece gerçekçi… Ancak kesin olan şu ki, Evcilik Türk sinemasında kolay kolay unutulmayacak psikolojik filmlerden biri.









































































