Herkese merhabalar efenim,
Bazı kitaplar yüksek sesle konuşmaz; fısıldar. Yunanca Dersleri tam olarak böyle bir roman. Sessizliğin, kaybın ve kelimelerin sınırında dolaşan incelikli bir metin.
Roman, konuşma yetisini kaybetmiş genç bir kadının hikâyesini merkezine alıyor. Kadın, annesini ve evliliğini kaybettikten sonra iç dünyasına çekilmiş; sözcüklerle bağını yitirmiştir. Bu kayıp yalnızca fiziksel bir suskunluk değil, aynı zamanda hayata karşı bir geri çekiliştir.
Bu süreçte bir Yunanca kursuna yazılır. Dersin hocası ise yavaş yavaş görme yetisini kaybeden bir adamdır. İki karakter de bir şeyleri eksiltmiş, bir yanlarını yitirmiştir: biri sesi, diğeri ışığı. Aralarında kurulan bağ, konuşmadan da mümkün olan bir iletişimin varlığını gösterir.
Yunanca burada sadece bir dil değil; unutulmuş bir geçmişe, köklere ve anlam arayışına açılan bir kapıdır.
Han Kang’ın kalemi yine son derece şiirsel ve yavaş. Olaydan çok duyguya yaslanan bir anlatım var. Eğer hızlı akan, sürükleyici bir hikâye arıyorsanız bu kitap size ağır gelebilir. Ama kelimelerin arasındaki boşlukları okumayı seviyorsanız, tam size göre.
Ben kitabı okurken en çok şu düşünceye takıldım:
Bazen konuşamamak bir eksiklik değil, dünyanın gürültüsüne karşı bir savunma olabilir mi?
Romanın atmosferi melankolik ama karanlık değil. Daha çok sisli bir sabah gibi; net olmayan ama huzursuz da etmeyen bir hava taşıyor. Özellikle iki karakter arasındaki sessiz yakınlaşma çok incelikli işlenmiş. Büyük dramatik patlamalar yok; küçük, içsel kırılmalar var.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder